سڌو پنهنجو جي، رستو هوندو،
ماڳ اکين جي، آڏو هوندو۔
هن شعر جي سادن لفظن ۾ معنىٰ ٿيندي ته جيڪڏهن سڌو رستو اختيار
ڪجي ٿو ته منزل ملڻ تمام آسان ٿيندي ۽ تمام جلد منزل کي اکين سان ڏسبو يا منزل تي پهچي
وڃبو۔
انساني زندگيءَ جي سفر ۾ ڪاميابيءَ جو بنيادي فلسفو اڪثر
ڪري ٻن شين جي چؤگرد گھمي ٿو: هڪ خوداعتمادي ۽ ٻيو واضح مقصد. جڏهن اسان ڪائنات جي
گوناگون رستن تي نظر وجهون ٿا، ته اسان کي معلوم ٿئي ٿو ته اهي ماڻهو ڪڏهن به منزل
تائين نه پهتا جيڪي ٻين جي پيرن جا نشان ڳولڻ ۾ پنهنجي عمر گذاري ويا۔ حقيقي مسافر
اهو ئي آهي جيڪو پنهنجو رستو پاڻ چونڊي سڌي رستي تي هلي ٿو، ڇاڪاڻ ته سڌو رستو ئي، انسان کي ان جي خوابن جي حقيقي ماڳ تائين وٺي وڃي
ٿو.
پنهنجي رستي جي چونڊ: هڪ انقلابي قدم آهي۔
دنيا جو دستور رهيو آهي ته اها پراون پيچرن تي هلڻ وارن کي قبول نٿي ڪري۔ پر تاريخ صرف انهن کي ياد رکي ٿي
جيڪي پنهنجو سڌو رستو اختيار ڪن ٿا. جڏهن اسان چئون ٿا ته ”سڌو جي پنهنجو
رستو هوندو“، ته ان جو مقصد صرف ظاهري رستو ناهي، پر اهو هڪ فڪري، عملي ۽ ذهني آزاديءَ
جو اعلان آهي.
·
انفراديت: هر انسان جي صلاحيت مختلف آهي، تنهنڪري ان جي منزل جو رستو به منفرد
هجڻ گهرجي.
·
همت: ٻين جي پويان هلڻ آسان آهي، پر پنهنجو رستو اختيار ڪرڻ لاءِ جبل کي ڪٽڻ
جو حوصلو هجڻ گهرجي.
·
سچائي: جڏهن پنهنجو رستو سڌو هوندو آهي، ته ان ۾ ڪو به مصنوعي پڻو يا ڏيکاءُ
ناهي هوندو.
ماڳ ۽ نظر جو سنگم:
چيو ويندو آهي ته منزل انهن کي ملندي آهي جن جي اکين ۾ خوابن
جو سچو نور هوندو آهي. جيڪڏهن پنهنجو رستو سڌو آهي ۽ ارادو سچو آهي، ته پوءِ منزل پري
ناهي هوندي. ”ماڳ اکين جي آڏو هوندو“ واري ڪيفيت تڏهن پيدا ٿيندي آهي جڏهن انسان جي
اندر جو يقين پختو ٿي وڃي.
جڏهن اسان جو مقصد اسان جي عقل ۽ اکين جي سامهون واضح هجي،
ته رستي جون تڪليفون، ڪنڊا ۽ پٿر بي معنيٰ ٿي ويندا آهن. اها اها ئي حالت آهي جنهن
کي صوفياڻي ٻوليءَ ۾ ”عين اليقين“ چيو ويندو آهي، جتي مسافر کي پنهنجي منزل رستي ۾
ئي نظر اچڻ لڳندي آهي.
ڪاميابيءَ جا ٽي سونهري اصول:
1. خودشناسي: پنهنجي اندر جي طاقت کي سڃاڻڻ ۽ رستو چونڊڻ.
2. استقلال: رستي جي مشڪلاتن جي باوجود پنهنجي فيصلي تي قائم
رهڻ.
3. واضح ويزن: منزل کي هميشه پنهنجي نظرن جي سامهون رکڻ.
نفسياتي ۽ سماجي پهلو:
نفسياتي طور تي، جيڪو شخص پنهنجي رستي جو تعين پاڻ ڪري ٿو،
ان ۾ فيصلي ڪرڻ جي قوت (Decision Making) وڌيڪ هجي ٿي. سماجي طور تي اسان جو معاشرو اڪثر ڪري روايتن
جي زنجيرن ۾ جڪڙيل هوندو آهي، جتي پنهنجو سڌو رستو، اختيار ڪرڻ کي بغاوت سمجهيو ويندو
آهي. پر اها بلند سوچ ئي آهي جيڪا نوان جهان تخليق ڪندي آهي.
جيڪي ماڻهو واٽون مٽائڻ کان ڊڄندا آهن، اهي ڪڏهن به نوان
آسمان فتح ناهن ڪري سگهندا. منزل جو اکين جي آڏو هجڻ اصل ۾ ذهني سجاڳيءَ يا بيدار هجڻ
جي علامت آهي.
نتيجو يا حاصل مقصد:
مختصر طور تي، هي فڪر اسان کي سيکاري ٿو ته زندگيءَ جي ميدان
۾ لڪير جا فقير بڻجڻ بدران پنهنجي تخليقي صلاحيتن تي ڀروسو ڪجي. جيڪڏهن توهان وٽ پنهنجو
هڪ نظريو آهي، پنهنجي محنت تي يقين آهي ۽ توهان جو ماڳ توهان جي نظرن ۾ واضح آهي، ته
ڪائنات جي ڪا به طاقت توهان کي ڪامياب ٿيڻ کان روڪي نٿي سگهي. پنهنجو رستو پاڻ اختيار
ڪيو ۽ بڻايو، ته جيئن منزل خود توهان جي آجيان لاءِ اڳيان بيٺي هجي.
ماڳ اچي ٿو، قدم
چمي،
جي راھه فرار نٿي وٺجي۔
