منهنجي هڪ نثري ٽڪري تي مبني
فني فڪري ۽ سماجي اڀياس هن ڪالم جو اصل مقصد ۽ روح آهي۔ انساني زندگيءَ جو روحاني ۽ جسماني توازن ان مِٺڙي
وايو منڊل ۾ لڪل آهي، جنهن کي اسين ”گھر“ چئون ٿا. گھر رڳو چئن ديوارن
۽ ڇت جو نالو ناهي، پر اهو هڪ اهڙو پاڪيزه آستان آهي جتي ٻه روح، پتي ۽ پتني، هڪ ٻئي
جي وجود ۾ سڪون ڳولين ٿا. منهنجو اهو قول ڪنهن الهامي سچ کان گهٽ ناهي ته: ”پتي پتني جڏهن دل و جان سان هڪ
ٻئي سان پريم ونڊن ٿا ته ڪيترا ئي ذهني مونجهارا، روحاني ۽ جسماني بيماريون خودبخود
ختم ٿي وڃن ٿيون.“ هيءَ سٽون رڳو لفظن جو ميڙ ناهن
پر هڪ مڪمل نفسياتي ۽ طبي حقيقت جو اظهار آهن۔
پريم: شفا جو هڪ اڻ ڏٺو وسيلو
يا ذريعو آهي۔
جڏهن مڙس ۽ زال جي وچ ۾ الفت
جي خوشبوءِ واسجي ٿي، ته ان جو پهريون اثر سندن اعصابن تي پوي ٿو. جديد سائنس به اها
ڳالهه مڃي ٿي ته محبت جي لمحن ۾ انساني جسم ۾ اهڙا هارمونز پيدا ٿين ٿا، جيڪي اسٽريس
(Stress) ۽ ذهني دٻاءُ کي برف وانگر پگھاري ڇڏين ٿا. جتي خلوص هجي، اتي خوف نٿو
رهي. جتي احترام هجي، اتي بي چيني پير نٿي رکي سگهي. پتي پتنيءَ جو هڪ ٻئي کي ڏنل مسڪراهٽن
وارو ديدار، روحاني زخم کي ڇٽائڻ لاءِ ڪنهن اڪسير کان گهٽ ناهي.
جڏهن دلين ۾ هڪ ٻئي لاءِ سچي
چاهت هوندي آهي، ته گهرو زندگيءَ جي ٿڪاوٽ ۽ روزمره جا مسئلا پاڻمرادو حل ٿيڻ لڳندا
آهن. اها محبت ئي آهي جيڪا انسان کي اهڙي طاقت فراهم ڪري ٿي، جو هو ٻاهرين دنيا جي
طوفانن سان وڙهڻ جي سگهه ساري سگهي ٿو. پر جيڪڏهن هي بنيادي پيوند ئي ڪمزور هجي، ته
پوءِ محلن ۾ به ويرانيءَ جو واس ئي هجي ٿو.
گهريلو جهيڙو: روح جو زهر، ذهن جو گهيرو
يا جڪڙ ۽ پريشانين جو وڏو سبب آهي۔
پيار محبت جي ابتڙ، جڏهن گھر
جو اڱڻ روزاني جي بحثن، تلخين ۽ طعنن تنڪن ۽ طنزيه تيرن جو شڪار بڻجي ٿو، ته اتي بيماريون
پنهنجو ديرو ڄمائين ٿيون. منهن جي مٿئين قول موجب، روزاني جو جهيڙو ڪيترن ئي ذهني مونجهارن
جو سبب بڻجي ٿو. اهو رڳو ٻن ماڻهن جو جهيڙو ناهي، پر اهو هڪ اهڙو ناسور آهي جيڪو گھر
جي امن کي کائي وڃي ٿو.
مسلسل گهرو اڻبڻت سبب انسان جي
قوتِ مدافعت گهٽجي وڃي ٿي. بلڊ پريشر، مٿي جو سور، بي خوابي (Insomnia) ۽ معدي جون بيماريون اڪثر ڪري انهن گهرن ۾ وڌيڪ
ڏسڻ ۾ اچن ٿيون، جتي پيار جي جاءِ تي نفرت يا بيزاريءَ جو راڄ هوندو آهي. جڏهن ذهن
۾ سڪون نه هوندو، ته جسم ڪيئن صحتمند رهي سگهندو؟ بي سڪونيءَ جو اهو زهر نه رڳو پتي
پتنيءَ کي پر سندن اولاد کي به پنهنجي لپيٽ ۾ آڻي ٿو، جنهن سان پوري نسل جي ذهني اوسر
متاثر ٿئي ٿي.
مثالي گهرو زندگي: هڪ عظيم مقصد
۽ هڪ شاندار ڪاميابيء جو سبب بڻجي ٿي۔
اسان کي اهو سمجهڻ جي انتهائي
ضرورت آهي ته شادي رڳو هڪ سماجي معاهدو ناهي، پر اهو ٻن جسمن جو هڪ روح ٿيڻ جو عمل
آهي. محبت جو مطلب رڳو لفظن جو اظهار ناهي، پر هڪ ٻئي جي خاموشيءَ کي سمجهڻ، هڪ ٻئي
جي ڪمزورين کي ڍڪڻ ۽ مشڪل وقت ۾ هڪ ٻئي جي ڍال بڻجڻ آهي.
جيڪڏهن اسين چاهيون ٿا ته اسان
جو سماج صحتمند هجي، ته اسان کي پنهنجي گهرن مان محبت جي شروعات ڪرڻي پوندي. منهنجي
حڪمت ڀري پيغام جو نچوڙ اهو ئي آهي ته: محبت سڀ کان وڏي طبيب آهي. جيڪڏهن پتي ۽ پتني
هڪ ٻئي جي حقن ۽ جذبن جو احترام ڪن، ته کين نه ڪنهن نفسياتي ماهر جي ضرورت پوندي ۽
نه ئي ڪنهن مهانگي علاج جي.
اچو ته اڄ کان پنهنجي گهرن کي
محبت جو گهوارو بڻايون. ننڍيون ڳالهيون وساري، وڏي دل سان پريم ونڊيون، ته جيئن اسان
جو روح به تازو رهي ۽ جسم به بيمارين کان پاڪ هجي. ياد رکو، گھر جي سڪون ۾ ئي دنيا
۽ آخرت جي ڪاميابي لڪل آهي.
