ميرپورخاص جي سيال ڪالوني ۾ هڪ ننڍڙو گهر هو…
اهو گهر امير نہ
هو، پر اتي محبت تمام گهڻي هئي…
انهي گهر ۾ رهندو هو 16 ورهين جو نوجوان نهال جهنڊوارو…
جيڪو پنهنجي پيءُ جانو جهنڊوارو جو سهارو،
۽ پنهنجي ماءُ جي اکين جو تارو هو…
نهال ننڍي عمر هوندي بہ وڏو ٿي ويو هو…
ڪتابن بدران هن جي هٿن ۾ مزدوري هئي…
راندين بدران ذميواريون هيون…
هو صبح سوير گهر مان نڪرندو هو…
۽ شام تائين مزدوري ڪري پنهنجي گهر لاءِ رزق
کڻي ايندو هو…
جڏهن هو گهر موٽندو هو،
تہ
ماءُ جي چهري تي سڪون اچي ويندو هو…
ڀينر ڀائر خوش ٿي ويندا هئا…
۽ گهر ۾ ڄڻ زندگي اچي ويندي هئي…
پر هڪ ڏينهن…
اهڙو ڏينهن آيو، جيڪو ڪڏهن بہ وسري نہ
سگهندو…
نهال هميشہ
وانگر مزدوري ڪري واپس اچي رهيو هو…
شايد هن جي ذهن ۾ اهو ئي هو تہ
”اڄ بہ
گهر ويندس… ماءُ سان ڳالهائيندس… ڀينرن کي کلائيندس…“
پر قسمت کي ڪجهہ
ٻيو ئي منظور هو…
اوچتو هڪ تيز رفتار بس آئي…
۽ بي رحمي سان هن مٿان چڙهي وئي…
هڪ پل…
۽ سڀ ڪجهہ ختم…
بس جو ڊرائيور ڀڄي ويو…
پر پٺيان هڪ بي وس ڪهاڻي ڇڏي ويو…
نهال جو جسم زخمن سان ڀرجي ويو…
هن کي اسپتال کڻي ويا…
ميرپورخاص… ٽنڊو اللهيار… پوءِ ڪراچي…
پر زندگي هن سان وفا نہ ڪئي…
چون ٿا تہ…
سڀ کان ڏکوئيندڙ منظر اهو هو…
جڏهن نهال پنهنجي ماءُ جي هٿن ۾ آخري ساه کنيو…
ماءُ روئي روئي چوندي رهي:
”منهنجو لاڏلو… مون کان ڇو کسيو ويو…؟“
پيءُ، جانو جهنڊوارو،
جنهن جو سڀ ڪجهہ
نهال هو…
هو خاموش ٿي ويو…
ڀينر ڀائر،
جن لاءِ نهال صرف ڀاءُ نہ،
پر هڪ اميد هو…
هو بہ
بيهوش ٿي ويا…
اهو گهر،
جيڪو ڪڏهن کلن سان ڀريل هوندو هو…
اڄ اتي صرف سناٽو آهي…
نهال…
هاڻي صرف هڪ نالو ناهي…
پر هڪ ڪهاڻي آهي…
هڪ درد آهي…
هڪ سوال آهي…
ڇا غريب جو رت ايترو سستو آهي…؟
ڇا هڪ مزدور جي زندگي جي ڪا قيمت ناهي…؟
۽ سڀ کان وڏو درد اهو آهي…
اڃا تائين انصاف ناهي مليو…
