دنيا جي هن
رنگين ۽ پر شور ميلي ۾ انسان جي حيثيت هڪ اهڙي مسافر جهڙي آهي، جيڪو هجوم ۾ هوندي به
پاڻ کي ڪنهن اڻڄاتل اڪيلائيءَ جي گهيري ۾ محسوس ڪري ٿو. شاعريءَ جي هيءَ سٽ:
دنيا جي متل
ميلي ۾، تنها مان بيٺو آهيان۔
رڳو هڪ فرد
جي ڪيفيت بيان نٿي ڪري، پر هيءَ اها آفاقي حقيقت آهي جنهن کي فلسفي جي ٻوليءَ ۾ ’وجودي
تنهائي‘ چيو ويندو آهي.
ميلي جي رونق
۽ روح جي اڪيلائي:
ميلي جو استعارو
زندگيءَ جي رنگينين، رشتن جي نالن، ڪاروباري مصروفيتن ۽ سماجي گڏجاڻين لاءِ استعمال
ٿيندو آهي. اسان جي چوڌاري ماڻهن جو هڪ سمنڊ هجي ٿو، پر ان سمنڊ ۾ هر لهر پنهنجي الڳ
وجود ۽ پنهنجي الڳ درد سان سفر ڪري رهي آهي. جڏهن انسان پنهنجي اندر جي گهرائين ۾ جهاتي
پائي ٿو، ته کيس معلوم ٿئي ٿو ته ميلي جو هي سمورو گوڙ ٻاهريون آهي، پر اصل دنيا اها
آهي جيڪا هر هڪ جي پنهنجي اندر ۾ آباد آهي، جتي هو بلڪل اڪيلو آهي.
پرخار راهون:
آزمائشن جو تسلسل:
شعر جي ٻي سٽ:
پر خار راهن
تي مان، رمندو ئي رهيو آهيان۔
انساني عزم
۽ حوصلي جي هڪ عظيم داستان بيان ڪري ٿي. زندگي رڳو گلن جي سيج ناهي، پر هيءَ ڪنڊن ڀريل
رستن جو نالو آهي. ’پرخار راهون‘ انهن تڪليفن، رڪاوٽن ۽ سماجي ناانصافين جي علامت آهن،
جيڪي هر قدم تي انسان جو رستو روڪڻ جي ڪوشش ڪن ٿيون.
هڪ باڪمال انسان
جي سڃاڻپ اها ناهي ته هو رستو آسان هجڻ جي دعا گهري، پر اها آهي ته هو پيرن ۾ ڪنڊا
چڀڻ جي باوجود پنهنجي منزل ڏانهن قدم وڌائيندو رهي. هي هلندو رهڻ جو عمل ئي آهي جيڪو
انسان کي زنده هجڻ جو احساس ڏياري ٿو.
استقامت ۽ اڪيلائيءَ
جو سنگم:
هن تخليق ۾
هڪ عجيب تضاد آهي جيڪو زندگيءَ جي حسن کي وڌائي ٿو. هڪ پاسي ’تنهائي‘ آهي ۽ ٻئي پاسي
’مسلسل سفر‘. عام طور تي تنهائي انسان کي مايوس ڪندي آهي، پر هتي تنهائي هڪ قوت بڻجي
سامهون اچي ٿي. جڏهن انسان کي اها خبر پئجي وڃي ته ميلي ۾ ڪو به هن جو ٻانهن ٻيلي ناهي،
ته هو پنهنجي سموري طاقت پنهنجي وجود مان حاصل ڪري ٿو.
·
ثابت قدمي: ڪنڊن تي هلڻ
باوجود قدم نه روڪڻ عزم جي انتها آهي.
·
حقيقت پسندي: ميلي جي فريب
کي سمجهڻ ۽ پنهنجي اڪيلائيءَ کي قبول ڪرڻ سچائيءَ جو رستو آهي.
هي شعر اسان
کي سيکاري ٿو ته دنيا جي هجوم ۾ پنهنجي سڃاڻپ وڃائڻ بدران، پنهنجي اندر جي سچائيءَ
سان گڏ هلڻ گهرجي. چاهي رستا ڪيترا به ڏکيا يا مشڪل ڇونه هجن ۽ پير زخمي هجن، پر منزل انهن جي ئي قدمن کي
چمي ٿي جيڪي ميلي جي مدهوشيءَ ۾ گم ٿيڻ بدران پنهنجي اڪيلائين کي طاقت بڻائي مسلسل
جدوجهد ۾ مصروف رهن ٿا. زندگي نالو ئي ان اڻ ٿڪ سفر جو آهي جيڪو اڪيلائيءَ کان شروع
ٿي ابديت تائين وڃي ٿو.
محفل ۾ اڪيلائي،
گهر تر ۾ اڪيلائي،
هير گهلڻ تي ٿو، آواز اچي تنهائي۔
دنيا جي متلل
ميلي ۾، تنها مان بيٺو آهيان،
پر خار راهن
تي مان، رمندو ئي رهيو آهيان۔
